ทำไมถึงอยากเป็นนักบิน หาเหตุผลที่เป็นของตัวเองและตอบให้กรรมการจำได้

คำถามนี้ถูกถามแทบทุกรอบ และเป็นคำถามที่คนตอบเหมือนกันมากที่สุด ประโยคว่าชอบเครื่องบินตั้งแต่เด็กหรืออยากเห็นโลกจากมุมสูงถูกพูดซ้ำจนไม่เหลือน้ำหนัก ปัญหาไม่ได้อยู่ที่ประโยคเหล่านี้ไม่จริง แต่อยู่ที่มันหยุดอยู่แค่ความรู้สึกและไม่ได้บอกอะไรเกี่ยวกับตัวผู้พูดเลย

สิ่งที่ทำให้คำตอบต่างออกไปคือการเล่าต่อว่าหลังจากรู้สึกแบบนั้นแล้วทำอะไรบ้าง ความสนใจที่ไม่มีการลงมือทำตามหลังเป็นเพียงความชอบ ส่วนความสนใจที่ตามมาด้วยการเปลี่ยนวิชาเรียน เก็บเงินไปเรียนบิน หรือไปหาข้อมูลจนเข้าใจข้อเสียของอาชีพนี้ด้วย คือสิ่งที่กรรมการเรียกว่าแรงจูงใจ ดูภาพรวมของอาชีพก่อนตอบคำถามนี้ได้ที่ เส้นทางอาชีพนักบิน และดูว่าคำถามนี้ถูกถามในด่านไหนบ้างได้ที่ ผังด่านคัดเลือกนักบินฝึกหัด

หาเหตุผลของตัวเองด้วยการย้อนถามสามชั้น

วิธีที่ใช้ได้จริงคือเขียนคำตอบแรกที่นึกออกลงไปก่อน แล้วถามตัวเองว่าทำไมต่ออีกสามครั้ง คำตอบชั้นแรกมักเป็นความรู้สึก ชั้นที่สองมักเป็นเหตุการณ์ และชั้นที่สามมักเป็นสิ่งที่ผู้สมัครให้ค่าจริง ๆ เช่นชอบงานที่มีมาตรฐานชัดเจน หรือชอบงานที่ผลของการตัดสินใจเห็นได้ทันที คำตอบชั้นที่สามคือแกนที่ควรนำไปใช้ในห้องสัมภาษณ์

เชื่อมคำตอบกับหลักฐานในประวัติ

คำตอบที่แข็งแรงต้องมีร่องรอยอยู่ในเอกสารที่ยื่นไปแล้ว ถ้าบอกว่าสนใจเรื่องความปลอดภัย แต่ประวัติไม่มีอะไรที่เกี่ยวกับเรื่องนี้เลย คำตอบจะลอย ในทางกลับกันถ้าเคยทำงานที่ต้องใช้ขั้นตอนตรวจสอบ เคยเป็นหัวหน้าชุดงานที่มีความเสี่ยง หรือเคยเรียนวิชาที่เกี่ยวข้อง ให้ดึงสิ่งเหล่านั้นมาเป็นหลักฐาน ตรวจว่าประวัติของตัวเองมีอะไรให้ใช้บ้างได้จาก รายการเอกสารที่ต้องยื่นตอนสมัคร

เรียบเรียงให้ฟังแล้วจำได้

โครงที่ใช้ได้ดีคือเริ่มจากเหตุการณ์ที่เป็นจุดเปลี่ยนหนึ่งเหตุการณ์ ตามด้วยสิ่งที่ลงมือทำหลังจากนั้น แล้วปิดด้วยเหตุผลที่ยังเลือกเส้นทางนี้ทั้งที่รู้ด้านที่หนักของมัน ประโยคสุดท้ายนี้สำคัญ เพราะเป็นจุดที่แยกคนที่อยากเป็นนักบินจากภาพในหัว ออกจากคนที่รู้ว่ากำลังสมัครงานอะไร

สรุปสั้น ๆ

• ถามตัวเองว่าทำไมต่ออีกสามชั้น จนได้แกนที่เป็นสิ่งที่ตัวเองให้ค่าจริง
• คำตอบต้องมีเหตุการณ์จุดเปลี่ยนและสิ่งที่ลงมือทำหลังจากนั้น
• ทุกคำตอบควรมีร่องรอยอยู่ในประวัติที่ยื่นไป ไม่ใช่ลอยอยู่ลำพัง
• การพูดถึงด้านที่หนักของอาชีพแล้วยังเลือกมัน ทำให้คำตอบน่าเชื่อขึ้น
• เจาะจงจนไม่มีใครพูดซ้ำได้ สำคัญกว่าไพเราะที่สุดในห้อง